son kasım değil ama bir kasım sonu daha ve garantisi yok bir başka kasımı daha göreceğim.

telefon başında bekleyişler, bir kitabın kapağının ardındaki bekleyişler, bekleyişler dahilinde tükenen bir ömür ve durmaya hiç bu kadar yatkın olmayan bir bünye ile geçemiyor günlerim. gün dediğim zaten, uyku. gece sıkılma seanslarından ancak sabah vazgeçebiliyorum ve vazgeçişlerin limanının adı uyku oluyor. sırf zaman geçsin diye. belki, sırf günler geçsin diye gündüzleri uyuyorum. bilmiyorum.

bu lanet şehirde kütüphane bile yok! bu lanet şehirde bir kaldırım bile yok. bu lanet şehirde insan yok! bu şehirde bir çok şey yok ve yok olma arzusundayken, durmak istememin sebebi de bu işte.
bu şehrin oksijeni zehirliyor beni, puslu toros havası bağırsaklarımı düğümlüyor ve susamıyorum ve duramıyorum ve okuyamıyorum ve yazamıyorum. ve uyuyamıyorum. ve.. ve. ve.

tempus. dinleme! horizon! onu da dinleme amk. durma. tempus bir durma biçimidir. sen durma.

durmak ancak erteliyor elindekileri. susmak ancak geçiştiriyor geri kalan hüzünleri. yüzleş onlarla. gerekirse geber orada. ama durma.