ben bazen gerçekten nefret ediyorum.

şöyle ki;

geçici askeri rejimi yıkmaya çalışan tahrir meydanı insanlarından, doğayı korumak adına greenpeace'e bağış yapıp ego mastrbasyonu yapan insanlardan, hayatını iş bulmak askere gitmek evlenmek çocuk yapmak çocuk büyütmek ve ölmek diye planlayıp bu planlara harfiyen uyan insanlardan, eğlenmek için içki içip ertesi sabah hiç bir şey hatırlamayan insanlardan, kedileri sevip köpeklerden nefret eden insanlardan, hastaneye siksik bir yarayı pansuman yaptırmaya giden insanlardan, dünyanın bir ucundaki halkları gerçekten düşünen insanlardan, gemiyle hindistana gidilebilir olduğunu düşünen insanlardan, her kaçışta kendisine daha çok yaklaşan insanlardan.. kendinden kaçamayan, insan oluşundan kaçamayan insanlardan en çok. bir de insan olduğunun farkına varamayan, farkında olsa dahi görmezden gelebilen insanlardan. insanlardan. kendimden. senden, herkesten, nefret ediyorum bazen. sadece bir şarkının peşinden yüzlerce km gidebilecek insanlardan... en çok da onlardan sanırım.

sanırım, herkesten nefret ederken hiç kimse gerçeğini göz ardı ediyorum. ve tekrardan; sanırım, ben en çok kendimden nefret ediyorum. hala düşünebilir oluşum, gerçekten ironik.