sevimsiz bir roman karakteri yolun bitirilinebilecek bir olgu değil yaşanacak bir süreç olduğunu ima ediyordu ve diğeri-ana karakter- yolun ve yolculukların işe yaramazlığını tartışıyordu iç dünyasında.
aslına ne yaşam gibidir yol, iniş çıkışlarıyla akıp gider. ne de öyle biter.
yaşamları birbirine bağlayan, sert, zor ama gittiğiniz yolun taraftarıysanız tadından yenmeyendir.
kelimeler tükenmesi sendromu yaşayanlar bilir mi bilmem fakat bir defa duyduktan sonra "senin için kelimelerim bitti"yi istemsizce soğursun. gerçi bütün soğumalar istemsizce olur, bu da böyle bir anlatım bozukluğuydu. not düşülsün. scrappy de bozar anlamı bazı bazı.
yazamamaya deva yoktur. eğer kendi içinde bulamıyorsan onu, çin'e de gitsen, hindistan'a da gitsen boş.
ama bir şarkının peşine takılmaksa yapılan.. bambaşka bir şey çıkıyor işte ortaya.
bütün şehirler iğrençtir aslında, içinde bir sevdiğiniz yoksa. arkadaş olur, aileden olur, sevgili olur.. birisi işte. bir insan. bir kadın ya da erkek. uzaklardayken, zora düştüğünde onu hissedip, yola devam edebildiğin biri. bir gün geride bırakmak zorunda olsan da, beraber, omuz omuza yürüdüğünüz günleri hatırlayıp, yollarınız kesişsin diye beklediğiniz biri ; her yerde yok. bazı şehirlerdeki bazı insanlar işte.
kimi sokak ortasında avazı çıktığı kadar kahkaha atabilir, kimi sessizdir ve bazen susmak da güzeldir. kiminin bir tebessümü yeter hayatı sevmen için ve kimi bilinmezliğe dalarken uzak bir coğrafyanın sokaklarında bilinmezi daha da çekici kılar varlığıyla.
işte yol bitmez. sen bitersin, ben biterim. sınırlar tükenir asfalt patika olur, insan olmaz belki yolda ama bir yol vardır devam eden.. bir de ölümden öte köy yok gerçeği.
iki kapılı bir handa sönen sigaralar, aşılan geçitler, dağlar. karlı dağlar ve çölü ararken yol kesen ormanlar.. hepsi var. bütün gerçekliğiyle. bir de işte insanlar. bir sonraki durağa kadar devam edebilme sebebi. neyse ki doğmuşlar. neyse ki varlar.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder