yeniden kış.

kasım bir araf zaten, hayatla ölüm arasında. bekleyişler sürerken kendi arafımda, yeniden kış demekten usandım son 1 haftadır. ayaklarım üşümeye başlıyor ve ben camel dinliyorum, rüzgar saçlarımı koparırcasına esiyor ve ben tom waits dinliyorum.

bir yerlerde yanlış yapıyorum, biliyorum. her mevsimi tam tersi zamanda yaşamaya başlayalı çok olmadı ama.. aması işte. bir noktadan sonra bayıyor. gerçekten bu ne amk demeye başlatıyor insanı. bu güney yarım küreye gitsem de değişmez üstelik.

neden? neden insan ait olduğu zamanı, mevsimi, mekanı sevmiyor? insanlar mı bu hale getirdi, aynı zamanda ve mekanda bulunmaktan hoşlanmadıklarımın suçu muydu? yoksa devam etmem gereken yerde duran ben, susmam gereken yerde konuşan ben.. bende miydi tüm sorun? gerçekten ben miyim sorun?

durmalıyım.

http://www.youtube.com/watch?v=Sd42N-FdnOQ&feature=related