-milyonlarca mısırlı özgürlükleri adına toplandıkları tahrir meydanında verdikleri savaşı kazandılar.



sıcak ıslak ve yapışkan.. aylardır bekliyordu orada ve bir tek hücreyken bile düşünebiliyordu ne olduğunu gerçeklerin. gerçek bu sıcak, ıslak ve yapışkan olmamalıydı. bir de duydukları vardı. sonra bekleyiş. televizyon denen şeyin ne olduğunu öğrendi, daha hiç görmeden ki görmek ne onu da bilmiyordu. sadece duyuyordu tüm dünyayı minicik ıslak sıcak ve yapışkan bir havuzun içinde.
-özgürlük?
aynı soru henüz gelişmemiş zihnini meşgul etti aylarca.
 birileri annesiyle konuşuyordu ve onun varlığının "bizinıss" açısından zararlı olduğunu vurguluyorlardı her seferinde. bir de annesinin canını yakanlar vardı ama biliyordu annesinin canını kelimeler daha çok yakardı. bir de kendi varlığının zararlı olduğunu düşündü. dokundu kendine ya da kendi olduğunu sandığı şeye. nasıl zarar verebilirim ki dedi, daha dünyayı sadece duyabilmişken. devam etti o dinlemeye. aylarca dinledi ve artık havuz küçük gelmeye ya da kendisi büyük gelmeye başladı.

sıkıştı sıkıştı sıkıştı. daha çok sıkıştı. sonra havuz sıkıştırmaya başladı onu düzenli aralıklarla. ardından tutunduğu yerden kaydığını hissetti. boşluğa düşüyordu derken lateks eldivenler kavradı narin vücudunu. önce beyazın ne olduğunu öğrendi. beyaz, ışıktı. ardından poposunda beynini zorlayacak derecede bir acı hissetti. ilk defa fiziki bir acı hissetti, şaşırdı. içinde bir yerlerde bir şeyin hırıltısını duydu. gözleri kocaman açıldı ve ağzından içeri giren havanın yakıcı hastane havasına karışmış serinliğini duydu bütün bedeninde, minicik bedeninde. bir daha ve bir daha.. nefes almanın ne olduğunu tekrar tekrar öğrendi her nefesten sonra ve minnettardı o ıslak, sıcak ve yapışkan havuzdan kurtulduğuna, hatta annesinden ayrıldığına. özgürlük... bu olmalıydı.

sonrasında onu şeffaf bir yere sırt üstü yatırdılar. bu öncekinden de beterdi. artık sıcak bile olmayan bir yerdeydi ve özgürlük dediği nefes aslında düşündüğü şey değildi...

"tu bi kontinyu"